Het geheugen van de vakbeweging

Verantwoording

Rotterdam is een wonderlijke stad. Niet alles wat goed is komt snel. De taal van het voetbalveld geldt niet voor grote andere delen van de maatschappij en zeker niet voor die van de vakbeweging. De vakbonden moeten het voor een belangrijk deel hebben van vasthoudendheid en doorzettingsvermogen. Niet wijken, wel werken. Die houding geldt ook voor de samenstellers van deze publicatie. Vijf jaar geleden verscheen het eerste deel van ‘Het gezicht van de vakbeweging’, de serie die zich richt op het vastleggen van de (vakbonds)levens van bestuurders en kaderleden, toegespitst op een bepaalde regio of stad.

De VHV-werkgroep was trots op die eerste publicatie waarin 31 bestuurders en kaderleden persoonlijk werden geportretteerd. We vonden het ook heel plezierig te weten dat een andere werkgroep, die van Zuid Limburg, gelijktijdig met een eigen vergelijkbare publicatie kwam. Zuid Limburg trok zelfs stevig door en wist enkele jaren later een tweede deeltje te presenteren. In Rotterdam en de Rijnmond-regio had de werkgroep een handicap waar volgende VHV-werkgroepen lering uit kunnen trekken. In tegenstelling tot in Zuid Limburg, waar Mat Janssen alle interviews deed, gingen de werkgroepleden hier zelf op pad. Dat vereist meer cohesie en afstemming en kost tijd. Uiteindelijk kunnen we meer dan tevreden zijn dat het ons is gelukt een tweede deel samen te stellen. Met opnieuw aandacht voor mensen die er binnen en voor de vakbeweging er toe deden en er nog direct toe doen.

We hebben met veel plezier met elkaar gewerkt. Niet omdat we het zo gemakkelijk met elkaar eens werden, in tegendeel, maar omdat we stug wisten vol te houden en het zonder meer altijd goed is elkaar te treffen om de rode loper verder uit te rollen. Wat huizen er binnen de vakbeweging toch verschillende mensen met uiteenlopende ideeën over aanpak en uitvoering. Aan de vergadertafel van FNV Bondgenoten in de Alexanderpolder, Rotterdam, is veel besproken en weersproken. We realiseerden ons vanaf het eerste prille begin dat het opnemen van namen in deze selectieve portrettengalerij geen hogere wetenschap is, maar een uitwisseling van ervaring en inzichten. Vakbondsbestuurders, kaderleden, OR-leden en anderen die de vakbeweging een goed hart toedragen laten zich niet classificeren in kleuren, stijlen of cijfers. Een mooie staat van dienst is ook geen garantie, of laat ik het anders zeggen, wie niet zichtbaar op het podium staat kan even goed veel voor de vakbeweging betekenen of betekend hebben.

De lezer moet zich een voorstelling kunnen maken van de vergadersfeer met vaak veel vrolijkheid en minstens zo vaak stevige, niet onvriendelijk bedoelde woorden. De polder is nu eenmaal niet in Rotterdam uitgevonden en blijft daar ook een niet altijd welkome eend in de bijt. De werkgroep realiseert zich ook dat sommige mensen die in deze publicatie ontbreken er heel verantwoord een plaats in hadden mogen hebben. Maar het is ons niet altijd gelukt alle kandidaten te bereiken of op te sporen.

We realiseren ons daarnaast dat veel van onze aandacht is uitgegaan naar mensen die direct met het werk in de haven te maken hadden. Rotterdam is meer dan de haven en de werven, dat mag duidelijk zijn, maar voor de samenhang in deze publicatie is die concentratie van aandacht meer dan verantwoord.

Binnen de werkgroep hebben we de afgelopen jaren ook enkele uitvallers gehad. Zo overleed Joop van Doorn die met zijn AbvaKabo-achtergrond een belangrijke aanvulling betekende voor de werkgroep. In 2013 verloren we Ed Sarton, later bij de groep gekomen, maar met zijn ervaring, humor en relativering een belangrijke aanwinst. Ten slotte moest Nico Sannes fysiek een stapje terugdoen in de wetenschap dat veel kan maar niet alles tegelijk. We zijn Joop en Ed veel dank verschuldigd voor hun inzet en bijdragen. Nico mogen we hier wel apart op het schild heffen. Jarenlang was hij binnen de werkgroep de grote gangmaker. Voorzitter, secretaris, interviewer… eigenlijk een bond op zich. Het doet ons dan ook groot plezier dat we in deze publicatie gebruik kunnen maken van een ander talent van hem. Het fotograferen van de Rotterdamse havenactiviteiten. Tweemaal per week trekt hij er op uit om alles wat op het water met de havenactiviteiten te maken heeft vast te leggen. Het leidt tot een verrassend breed en gevarieerd spectrum, een mooi tijdsbeeld dat bevestigt dat Rotterdam Nederlandse grootste havenstad is.

Natuurlijk zijn we dank verschuldigd aan al die geïnterviewden of in sommige gevallen hun familieleden die bereid waren aan de totstandkoming van deze publicatie mee te werken. Dank geldt zeker ook voor FNV Bondgenoten dat ons niet alleen vergaderfaciliteiten aanbood maar ook bereid was de vormgevingskosten van dit boekje voor zijn rekening te nemen.

Huug Klooster

Redactiecoördinatie VHV

April 2014