Het geheugen van de vakbeweging

Afscheid in stijl

Wim de Vrind
Wim de Vrind, VHV-secretaris neemt zingend afscheid tijdens de Vriendenbijeenkomst van 26 november 2016 (foto Jacques van Gerwen)

Tijdens de Vriendenbijeenkomst van 26 november 2016 is afscheid genomen van de VHV-bestuursleden Wim de Vrind (foto) en Ans Bakker. In het najaar van 2016 is een uitvoerig interview met Ans op de VHV website geplaatst. VHV-secretaris Wim de Vrind, die vanaf de oprichting actief was in bestuur en redactie nam zingend op de melodie van Wim Sonnevelds Het Dorp afscheid, waarbij hij onder meer aandacht gaf aan de ontstaansgeschiedenis.

Thuis, het is ongeveer in maart,ik zit kalm en bedaard / Achter mijn glas cognac.  /  30 jaren VHV, ik geef geen exposé   /   Maar ik ga wel uit mijn dak /  De VHV die kwam  er zo, zonder scenario /  De Vondelstraat , het NVV / Bij Fred Roco met zijn spullen, historici bleven lullen / Wat moet je daar nou mee? / Wat een gedoe een werkgroep gekozen / Met Wietske, Loeki, ikzelf en Louis / De vier aan ’t werk, vakbondsbollebozen / VHV werd opgericht het was er zo.

VHV met idealen, een museum was te halen. / De Burcht lag voor de hand. / Met Wietske als de conservator / En Willem Stokker als stimulator / Kortom,de start  dat was briljant. / De VHV stond wat opzij, weinig leden in de rij. / Maar we bleven bij de les.

Nu na vele jaren later, het museum viel in ’t water. / Ja, het leek een rouwproces. / Wat een gedoe, De Keijser knapt het op. / De FNV die huurt het allemaal. / De diamant   in vakbondshanden. / Dat vind ik zelf een opwekkende moraal.  

Tot slot zong Wim de Vrind het lied Oudje van Herman van Veen.

Wij werden in een magere tijd / Een tijd van zuinigheid geboren. / Maar met veel ijver en beleid / Wisten wij bronnen aan te boren. / Van welvaart en van zekerheid / Nu gaat dat alles weer verloren / Wij bijten straks weer op een houtje. / La, la, la, la,la,la, oudje.

We kwamen echt in goeden doen / We konden zelfs wat pot verteren. / Nu zullen wij met goed fatsoen / Nog met z’n beidjes moeten leren. / Om net als in de tijd van toen / De dubbeltjes weer om te keren / Ja neem nog maar een laatste zoutje. / La, la, la, la, la, la oudje.

Dat het met de verzorgingsstaat / Niet zoveel langer meer kon duren. / Daar werd al veel over gepraat / Door wie ons in Den Haag besturen. / En wie niet meer uit werken gaat / Die zal dat nog het meest bezuren / Ons optimisme was een foutje / La, la, la, la, la, la oudje.

We hebben ze voorgoed gehad / Die wondermooie vette jaren. / Soms zou ik willen lieve schat / Dat wij twee oude vogels waren. / Dan kwam er wel een grote kat / Om onze klus voorgoed te klaren / Een levenseind als lekker boutje. / La, la, la, la, la, la oudje (bis)

November 2016