Het geheugen van de vakbeweging

Ella Vogelaar @ Onno Bosma, omslag Twintig maanden knettergek


Bekneld tussen ‘keffertje Kelder en nitwitje van Royen’

Twee herinneringen aan Ella Vogelaar

Best wel een schok toen ik hoorde van het overlijden van Ella Vogelaar. Nee, echt kennen deed ik haar niet, maar natuurlijk wist ik wie ze was. Beroemd al bij de FNV, eerst als voorzitter bij de ABOP en later vicevoorzitter bij de vakcentrale. En ja ik kreeg twee keer met haar te maken. De eerste keer door de datum van 28 mei 1997. Wat later zou de Eurotop in Amsterdam plaatsvinden met o.a. een herziening op het verdrag van Maastricht. De Europese vakbeweging vond dat er een hoofdstuk in moest over werkgelegenheid en sociaal beleid. Toen waren er zo’n 20 miljoen werklozen in Europa. Op de 28ste mei werden door geheel Europa manifestaties die als thema hadden: “Europa must Work”of “Europa braucht Arbeit” zo heette dat in Osnabrück Duitsland een 40 kilometer over de grens. Daar zou ook Ella Vogelaar spreken von dem FNV-Vorstand aus die Niederlanden. Niet dus! Ik was haar vervanger. Hoe ze op mij gekomen zijn weet ik niet. Misschien om dat ik in het bestuur van de EFBH (Europese Federatie Bouw en Houtarbeiders) zat en goed Duits spreek. Nee, ik kreeg er geen speech bij die moest ik nog maken. Kort dag, dus het mocht in het Nederlands met een samenvatting in het Duits. Ze waren wat teleurgesteld toen ze mij zagen en niet Frau Vogelaar. Maar met een grapje over kaasverkoopster Frau Antje kreeg ik de zaal op mijn hand. Toen ik voorstelde als jongen van de grens het maar in het plat Duuts te doen werd er ‘doo dat moar’ geroepen.

Het ging over de invoering van de Monetaire Unie, erkenning van diploma’s, arbeidskosten en het werken over de grenzen. Het viel goed want met de afsluitende maaltijd zat ik tussen Hans-Jürgen Fip de Oberbürgemeister van Osnabrück en Frau Dokter Wieke Buchholz-Will, Vorsitzende van het Landesbezirks Niedersachsen. Ik scoorde dankzij Ella.

Pauw & Witteman

Gijs Wildeman, auteur van deze column

Ik ontmoette Ella in het echt op 13 november 2007 bij Pauw & Witteman toen ze minister van Wonen, Wijken en Integratie was. Ze had net haar Integratienota ingediend. Een nota waar in duidelijk werd dat er plaats moet zijn voor meerdere overtuigingen en culturen. Geen strenge aanpak zoals Rita Verdonk (VVD) dat en deed en ook niet wat Henk Kamp (VVD) wilde een strengere aanpak van immigranten en over Wilders (PVV) maar te zwijgen. Ik zat in het publiek en Ella zat aan tafel met o.a. Jort Kelder die in zijn roze bretels over de PC Hooftstraat mocht vertellen. En Heleen van Royen die een jurkje aan had wat twee maten te klein was mocht haar Glossy promoten. Deze twee hadden er plezier in de minister onderuit te halen daarin gesteund door Pauw. Ella klapte dicht, ze werd er ziende chagrijnig van. Ze herhaalde nog maar eens dat het beter is te kijken hoe je met verschillen kunt samenleven in plaats van allemaal het zelfde zijn. Na afloop schiet ik haar aan. Ooit waren we collega’s. Je moet wat meer van je afbijten zeg ik. Met een wat trieste glimlach zegt ze het te harte nemen. Later in het boek ‘Twintig maanden knetter gek”, beschrijft haar partner Onno Bosma die avond ( blz.137-138)  keffertje Kelder en nitwitje van Royen. Het was geen leuke avond voor Ella Vogelaar en ik had het met haar te doen.

Nee, haar kennen kun je niet zeggen maar het beeld van Ella Vogelaar met mooie gekleurde en geborduurde omslagdoeken in plaats van saaie (mantel)pakken en van wat ik hier verteld heb maken dat ik Ella Vogelaar niet vergeten zal.

Gijs Wildeman

oktober 2019