Het geheugen van de vakbeweging

Marion Boers-O’Prinsen

Coördinator Belastingservice

Marion Boers-O’Prinsen (1952) neemt een aparte plaats in binnen de Tilburgse vakbeweging. Lange tijd was ze geen lid van de vakbond maar wel met de bond verbonden door haar man, die op de werkplaats van de spoorwegen in Tilburg werkte. Dat was via een familielidmaatschap van de Vervoersbond NKV.

Een familieomstandigheid brengt haar bij de goed draaiende Belastingservice van de FNV in Tilburg. Vanaf 1990 is ze er de spin in het web. Ze is sinds 1973 gehuwd met Ton Boers. Ze wonen in Goirle en hebben twee kinderen.
Marion Boers is van huis uit vertrouwd met de vakbond. Haar moeder komt uit een rood nest en heeft een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Haar vader werkte als timmerman en later uitvoerder. Hij was lid van de katholieke bouwbond St. Joseph. Politiek was hij thuis bij de KVP.
Hij werkte bij het bouwbedrijf van Henk Pellikaan, dat vooral grote bekendheid kreeg door de sporthallen die het bedrijf overal bouwde. Haar vader was daar zeer nauw bij betrokken.

Slechte regelingen

Door perikelen met uitkeringen kwam Marion bij de FNV terecht. Het had alles te maken met de verslechterde situatie waar haar vader in terecht kwam. “In 1970 kreeg hij een hartaanval en kwam in het (oude) St. Elisabethziekenhuis terecht aan de Jan van Beverwijckstraat. Het ging steeds slechter met hem. Hij leefde als een kasplantje. Uiteindelijk kwam hij in een verpleeghuis in Helmond terecht. De situatie liet mijn moeder niet onberoerd. Ook zij kreeg een hartaanval en is in 1982 overleden.
Mijn vader zat inmiddels in De Klinkert waar hij zijn AOW en zijn hele pensioen had afgegeven om verzorgd te worden. In 1983 is hij overleden. Moeder zat in die jaren in de bijstand. Maar omdat er een eigen huis was en de zaken niet goed geregeld waren, moest de bijstand na haar overlijden worden terugbetaald. Het advies dat we er over gehad hadden bleek onjuist te zijn. Ik ben door die affaire bij het FNV-kantoor aan het St. Annaplein terechtgekomen. Dat was toen bij Leo Heeren en Theo  Spitters.” Dat bracht Marion in contact met de Belastingservice van de FNV in Tilburg.

Wel werken, geen bond

Wat opleiding betreft was Marion O’Prinsen wat je een slimme meid noemt. Na de lagere school ging ze midden jaren zestig naar het toen nog behoorlijk elitaire Theresialyceum in Tilburg, al was dat vergeleken met de jaren vijftig al meer toegankelijk voor kinderen uit middenstands- en arbeidersmilieus. De school stond onder leiding van de Zusters van Liefde en was deels aan de Oude Dijk en deels aan het Stuivesantplein gevestigd. Ze heeft daar de MMS gevolgd.
Omdat ze goed was in talen wilde ze daar ‘iets’ mee gaan doen, maar eenmaal op zoek naar werk kwam ze bij de  Tilburgse Houtcentrale terecht, die gevestigd was langs het Wilhelminakanaal. “Ik ging daar werken op de loonadministratie, hoewel ik daar voor mijn gevoel niets van af wist. Omdat ik aardig uit de voeten kon met Frans, Engels en Duits was het wel handig als ik mensen aan de telefoon te woord stond.
Nee, ik was toen geen lid van de vakbond. Dat kwam ook eigenlijk niet in me op. Ik heb er vijf jaar gewerkt. Inmiddels was ik Ton tegengekomen. In augustus 1973 zijn we getrouwd.”
Marion Boers werkte vervolgens nog een klein jaar op de administratie bij Canadian Stocks (spijkerbroeken) in de Emmastraat en vervolgens tot 1978 bij de Provinciale Kruisvereniging aan de Gasthuisring. Toen stopte ze met werken en concentreerde ze zich op het gezin.

Tilburg koploper

“In 1982 ben ik naar aanleiding van het contact met de FNV begonnen met meedraaien bij de  Belastingservice. In Tilburg waren we op dat gebied koploper. De namen van Theo Spitters, Leo Heeren, Leo Daamen en Albert Gallé zijn hier aan verbonden. Ik heb geen beginnerscursus gedaan, maar ging gewoon aan de hand van een gevorderde, dat was Albert Gallé in mijn geval, aan de slag.
Hij vulde de formulieren in, je keek mee hoe dat ging en je nam het over als het niet te complex was. Mensen waren er zeer mee geholpen. Die beginnerscursus bestond toen uit vier avonden in november en december en nog eens vier in januari en februari. Daar leerde je dan hoe de belastingaangifte in elkaar zat. Tegenwoordig gaat het met e-learning. Daar ben ik niet zo opgetogen over omdat je dan de mensen niet ziet en kunt ervaren.
In 1988 ben ik naar de instructeursopleiding gegaan. Een driejarigeopleiding die gegeven wordt door belastingexperts. Zeker als het om meerdaagse cursussen ging moesten we thuis van alles regelen, zodat Ton voor de kinderen kon zorgen als ik op cursus was.”

Coördinator

Sinds 1990 coördineert Marion Boers als vrijwilligster de Belastingservice in Midden-Brabant. Vooral in de maanden februari, maart en april is het spitsuur. ‘We hebben dat lang gedaan vanuit het vakbondsgebouw aan de Spoorlaan, waar mensen op afspraak met hun papieren terechtkonden. Tegenwoordig maken we gebruik van Wijkgebouw ‘t Sant en houden we ook zitting in Dongen. Mijn groep bestaat uit acht instructeurs en 60 tot 65 medewerkers. Ik ben er om de mensen aan te sturen en supervisie te geven.”
Ondertussen is Marion Boers ook weer aan het werk gegaan. Vanaf december 1997 komt ze via een uitzendbureau bij het roemruchte textielbedrijf Van Puijenbroek in Goirle terecht. ‘De Puij’ zoals ze in Tilburg en Goirle zeggen. Eerst op de boekhouding voor 16 uur, ruim een jaar later in vaste dienst als administratief medewerkster inkoop/export voor 20 uur.
Ook hier helpt haar talenkennis een handje, maar óók het inzicht in hoe het werk in elkaar zit. Ze vervangt het hoofd inkoop en blijft dat doen tot september 2006 als ze in conflict komt met een  nieuwe) chef. ‘Pas bij dat arbeidsconflict ben ik lid geworden van FNV Bondgenoten.’
September 2008 vertrekt ze bij Van Puijenbroek. De nieuwe situatie biedt haar gelegenheid het werk voor de FNV Belastingservice uit te breiden en te verdiepen. Gezien de grote groep vrijwilligers is dit een taak die veel voldoening blijft geven mede vanwege de waardering die men krijgt, ook van de vele klanten in de regio. Verder heeft ze nu meer tijd om te tennissen, te zwemmen, te pilatessen (een fitnesssysteem).En om samen met Ton er op uit te trekken met de caravan, te genieten van de wintersport en met goede vrienden stedentrips maken. Kortom, het leven is goed in het Brabantse land.
januari 2016