Het geheugen van de vakbeweging

Feest op het museumplein

Het is door de nieuwe wervingsfolder van de VHV, die eraan zit te komen, dat je er weer aan herinnerd wordt. De grote vakbondsdemonstratie op 2 oktober 2004 op het Museumplein in Amsterdam. Op de folder komt een foto van die demonstratie die de verbondenheid weergeeft van de gehele vakbeweging. Ik was toen actiecoördinator van mijn bond, de Hout- en Bouwbond CNV. Samen met FNV Bouw hadden we een tent. Natuurlijk voor onze eigen mensen maar iedereen was welkom. En stapels dozen met toeters en bellen, petjes, shirt en zakdoeken. En wij niet alleen, alle bonden hadden ‘uitdeeltextiel’.

Gijs Wildeman in 2004 op het Mueseumplein

Je zag mensen met wel vier actieshirts aan en dubbele petten op, maar dan in het echt. Er waren ballonnen en toeters en ratels. En maar zwaaien en hossen en juichen naar de sprekers. Het was het ultieme protest tegen de arrogantie van de regering. Ik hoor het de minister van financiën, Gerrit Zalm nog zeggen, “we veranderen niets”.

Het ging om het behoud van de vut en het prepensioen, tegen al weer een lagere WAO-uitkering en een kortere WW. En vooral om erkenning. Al weken waren we aan het protesteren. Onder meer op de Coolsingel in Rotterdam waar we de actievoerders moesten tegenhouden anders was het Stadhuis bezet geworden. Daar kreeg ik het gevoel van, het wordt wat en we kunnen wat.

Saamhorig protestfeest

Toen werd het 2 oktober. “Jij zorgt wel dat het droog blijft”, zegt een FNV-collega tegen me. “Jouw relatie met boven is vast beter dan de mijne.” “Komt in orde”, zeg ik in het volste vertrouwen. Het was een stralende dag met volop zon. Er waren geen 100.000 mensen maar 300.000 duizend mensen. Bommetje vol en meedeinen bij de toespraken van de voorzitters. Het was een groots, één saamhorig protestfeest. We zijn er, we bestaan, we laten ons horen. Het is één van mijn mooiste vakbondsdagen geweest. Pas als de demonstratie is afgelopen, begint het te regenen. De collega kijkt mij bewonderend aan, “Jouw relatie met boven is echt goed.” Ik laat blij een glimlach zien.

Maar we moeten door er is nog niets. We beramen ons op nieuwe acties. En dan toch, wonder boven wonder. Op 6 november is er een sociaal akkoord. Stoppen met 60 jaar blijft mogelijk. De levensloopregeling wordt beter. Minder streng keuren bij de WAO en de algemeenverbindendverklaring van de cao blijft. Het Museumpleinakkoord wordt het liefdevol genoemd. Het kabinet heeft aangevoeld dat je het volk niet moet trotseren. Aart-Jan de Geus de minister van Sociale Zaken en oud CNV-bestuurder is door de bocht. We kunnen weer door één deur. De vakbeweging heeft gewonnen.

Ach, alweer veertien jaar geleden. Mooi dat er een foto komt van de glorie van de vakbeweging op onze nieuwe VHV-folder. En wat verlang ik bij tijd en wijle weer naar zo’n grote demonstratie. Voor een hoger loon, betere verdeling van de welvaart, werkzekerheid en een goed pensioen. En of, ik er bij zal zijn! Ik heb nog wel een shirtje en petje liggen. Het past nog.

Gijs Wildeman

september 2018