Het geheugen van de vakbeweging

Corry van der Woude

“Vrouwen zijn wel gelijkwaardig, maar niet aan de man”

In 2012, 2013 heeft Siska Caneel een groot aantal verhalen opgetekend van ‘Vrouwenbondsvrouwen’. Deze zijn gebundeld in het boek De Vrouwenbondsvrouwen, 1948 – 2013, 65 jaar Vrouwenbond(s)levens. Corry van der Woude (1933), lid sinds 1973, uit Papendrecht is één van hen.

Corry van der Woude (1933), één van de VrouwenbondsvrouwenCorry van der Woude (1933), één van de Vrouwenbondsvrouwen

Bovenstaande tekst is afkomstig van een raadslid van de SGP in Papendrecht. Toen ze dat in de krant las dacht Corrie van der Wouden dat er daar in dat Papendrechtse nog heel wat voor vrouwen moest gebeuren. “De rolverdeling voor de vrouw, dat is toch zo on-Bijbels”, zegt ze terwijl ze me het goed bewaarde krantenartikel laat lezen.
“Het was een reactie op de aanvraag voor subsidie voor VOS-cursussen in de gemeente. Dat vond men niet nodig, er was toch al zo’n groepje PvdA-vrouwen, een breigroepje werd het genoemd. Maar gelukkig waren er ook andere en verstandige raadsleden en de subsidie kwam wel”.
Corrie was als kind aangesloten bij de Jonge Strijd en volgde daar al de kaderschool. Na de oorlog veranderde alles. Sinds 1965 woont Corrie in Papendrecht en toen haar jongste kind in 1973 naar de middelbare school ging meldde Corrie zich als lid van de Vrouwenbondsafdeling. Daar kon ze haar bestuurservaring goed inzetten. Deze afdeling was nog in oprichting en met de steun van de mannenbonden kwam een en ander tot stand.
Veel hulp kregen de vrouwen ook van Dien Vellekoop uit Rotterdam. De afdeling had ruim 50 vrouwen en het bestuur van 5 vrouwen zit al bijna 40 jaar. Toen haar man ernstig ziek werd en later overleed heeft Corrie de Vrouwenbond even op een laag pitje gezet. Maar ze kwam met plezier terug.
Corrie is al vele jaren de penningmeester. Voor het symbolische bedrag van 1 gulden per jaar huurden ze vroeger met andere bonden een gebouwtje van de gemeente. Helaas brandde dat gebouwtje vorig jaar af. Ze kregen een ander lokaal in ‘De Spil’ en daar betalen ze nu 25 euro per dagdeel. Om hun huur te betalen houden ze het gebouwtje schoon en schenken ze koffie bij activiteiten zoals bijvoorbeeld het invullen van de belastingpapieren. Dan blijft er weer geld over voor hun uitstapjes en excursies.
Een excursie naar een bekende zuivelfabriek leverde onlangs nog nieuwe leden op. De bus was nog niet vol en dat vond Corrie jammer. Tijdens haar dagelijkse zwemuurtje vroeg ze aan de andere aanwezige vrouwen of ze zin hadden om mee te gaan. En jawel, nieuwe vrouwenbondleden dus.
Vroeger moest je als penningmeester nog zelf de contributie bij de leden gaan ophalen. Dat duurde tot begin van de jaren 80. “Dan zag je de vrouwen en ze zagen jou. Je was een soort vraagbaak. Ik kon dan wel geen oplossingen voor alles bieden, maar kon de mensen wel doorverwijzen naar de benodigde instanties. We deden veel aan scholing van de vrouwen, vroegen sprekers en hadden onze reisjes”.
Namen die naar boven komen zijn Rita Twigt en oud voorzitter Gre Eerland. Er werd ook districtsscholing gegeven als voorbereiding op de afdelingsbijeenkomsten. De vrouwen reisden dan per bus en Corrie herinnert zich nog goed een optreden van Cobi Schreijer op zo’n dag. Brood en Rozen, ze zongen de liedjes graag mee.
Via ‘Amsterdam’ werden de onderwerpen voor scholing en discussie aangegeven en daar werd uitgebreid aan meegewerkt. Op tafel ligt een fotoalbum van het jubileumfeest. 25 jaar bestond de afdeling en dat werd gevierd. Een kopie van de uitnodiging roept ook herinneringen op. Convocaties werden de uitnodigingen toen genoemd. En de vrouwenbondsvrouwen brachten ze zelf met de fiets rond bij de leden. Dat scheelde weer veel postzegels.
Nog steeds komt de afdeling 9x per jaar bij elkaar. Inleiders zijn te duur geworden. Ze vragen deskundige vrouwen op het gebied van politiek en samenleving voor een avond. Er zijn nog bijna 30 leden. Ze maken fietstochtjes en bespreken de dingen van de dag met elkaar. Jonge leden komen er helaas niet meer bij.
Ze missen het oude Vrouwenbondsblad Binding, een handreiking voor discussie in de afdeling. “Het nieuwe magazine spreekt onze generatie helemaal niet aan.” Enkele leden van de afdeling Papendrecht zijn al heel lang lid van de Vrouwenbond en kregen daarvoor een speldje. Die stuurt ‘Amsterdam’ met de post. “Omdat wij graag persoonlijke waardering willen uitspreken organiseren wij dat op onze jaarvergaderingen. We nodigen dan ook de andere afdelingen uit de buurt uit en maken er een feestelijke bijeenkomst van”.
Naar de landelijke jaarvergaderingen gaan ze niet meer. Vroeger waren die druk bezocht en heel gezellig, tegenwoordig is dat allemaal anders. Liever organiseren de vrouwenbondvrouwen activiteiten in eigen omgeving. Maar ze doen nog wel mee met de projecten in de buurt. Zoals onlangs bij het project ‘Wonderen doen met weinig geld’. Een samenwerking met vrouwen van andere culturen, dat was een hele mooie dag. Een groot succes. Corrie blijft bij de Vrouwenbond zolang ze kan. “Anders kan ik mijn ei niet kwijt, de Vrouwenbond is een beetje mijn kind. 
Mijn kinderen zijn lid van de vakbond, mijn kleinkinderen helaas niet. Je lijkt wel gek zeggen sommige mensen, al dat vrijwilligerswerk, waar doe je het voor?” Dat weet Corrie heel goed: “Het was een verrijking van mijn leven, het heeft me mee gevormd en me bij de actualiteit gehouden”.
Siska Caneel
Papendrecht, mei 2012