Het geheugen van de vakbeweging

Het coronavirus
Het coronavirus

Column Gijs Wildeman

Corona en de waan van de dag …
de maand … het jaar …?

De teleurstelling trilt nog na een dag later, op woensdag 22 april in het jaar onzes Heeren 2020. Er mag nog niet veel méér. Oké, de basisschoolkinderen kunnen na de vakantie weer geschift naar school (raar woord dat geschift in deze context). Dat is het dan! Alle evenementen blijven tot 1 september verboden. Geen concerten, films, festivals, musea, pretparken, dierentuinen, sportwedstrijden, kerkbezoek enz. En in mijn kleine wereld: geen Gildeactiviteiten geen sociëteitsbijeenkomsten, geen vrienden van de vakbond. Vakantie? We weten het niet.
Blijf thuis, houd 1,5 meter afstand, niet naar opa en oma en al zeker niet naar verpleeghuizen. Woorden van Mark Rutte die naklinken uit de persconferentie van 21 april. De jaardag van de oudste dochter in Engeland geeft nog enige vreugde. We drinken via Skype samen koffie en zingen en spelen, ‘Lang zal oudste dochter leven’. Hiep hiep hoera! Maar daarna val ik weer in treurnis.

(Bron: Trouw, 23 april 2020)

En echt, ik ben het eens met de zorg voor de zorg. Als er ook maar één ding moet gebeuren is het een herziening van de waardering voor en de beloning van cruciale beroepen. Niet alleen de opleiding, maar ook de doelmatigheid moet leidraad worden in de cao onderhandelingen. Om dat snel te gaan realiseren kunnen we het beste met z’n allen weer aan het werk gaan, ook nu in het Coronatijdperk. Nog hoor ik hoogleraar Ira Helsloot, crisisdeskundige uit Nijmegen, zeggen dat de terugloop van de economie uiteindelijk meer levens kost dan Covid-19. Innovatiestrateeg Marianne Zwagerman spreekt recent oven 70.000 faillissementen en meer dan 500.000 werklozen. Als dat gebeurt, zijn de kosten voor bijvoorbeeld de zorg, die nu al 100 miljard bedragen, niet meer op te brengen. En dan moet je vervelende keuzes maken. De schuldenlast van de overheid zal ongekend hoog zijn, met de zwaksten in de samenlevingen als de dupe. Kortom, overheid, Mark Rutte, hoezeer ik je ook waardeer: durf! Aan het werk allemaal, hef het op slot zijn op, gooi open die handel.

Naar een eerlijker verdeling

En ja, er moet wel wat veranderen. Graag een economie van het genoeg. Naar een eerlijker verdeling in de consumptiemaatschappij: geen overvloed meer creëren, zolang niet iedereen aan zijn dagelijkse levensbehoeften toekomt. Stoppen met bonussen, werknemers moeten aandeelhouders worden. Geen steun voor bedrijven waar directie en aandeelhouders geldgraaiers zijn (Booking.com). Meer vastigheid voor Zzp’ers en flexwerkers. Het basisloon kan daar een heel goed middel voor zijn. Ik reken er op dat sociale partners vanuit de SER dergelijke veranderingen gaan oppakken. En laat de politiek weer eens gaan nadenken of de zorg, energie, post (PTT), openbaar vervoer weer onder de hoede van de overheid moeten komen

En dan nog die anderhalvemeterafstandenblijfthuisenkwetsbareouderesamenleving: daar wordt je echt helemaal treurig van. Gisteren op mijn fietstocht, waar ik anderen op 40 centimeter passeerde (het pad is niet breder), zag ik in de bossen de mensen de verbodsborden negeren. Moeders die bij elkaar zaten en kinderen die speelden, jongelui die een balletje trapten. Zeker, ik zal mij zoveel mogelijk aan de regels houden. Makkelijk praten heb ik ook. Ruimte genoeg en elke maand pensioen (dat kan uiteindelijk ook minder worden…). Maar je zult maar met 5 mensen op 50 vierkante meter wonen, zes hoog zonder balkon.

Al te goed besef ik dat ik bij de bevoorrechte mensen behoor. Maar met geloof in de overheid en liefde naar elkaar, red je het niet.  Opheffen de beperkingen, aan het werk, snel terug naar de normalisering van de maatschappij. Anders kun je geloof en liefde op de hoop gooien. Dan blijft alleen de sterkste over, en dat moeten we niet willen.

April 2020
Gijs Wildeman