Na actief te zijn geweest in de AJC kwam Barendregt in 1948 als propagandist in dienst van de Centrale Bond van Transportarbeiders (CBTA). Dat was het begin van een dertig jaar durende loopbaan binnen de vervoersvakbeweging.
Van propagandist werd hij al snel administrateur. Hij was eind jaren vijftig sterk betrokken bij de oprichting van een pensioenfonds voor het goederenvervoer op de weg. Tot 1956 bleef hij administrateur. Dat jaar fuseerde de CBTA met de Nederlandse Vereniging van Vervoerspersoneel (Spoorwegen), waarmee de Nederlandse Bond van Vervoerspersoneel ontstond.
Barendregt werd bij de nieuwe bond bestuurder in het wegvervoer. Hij had onder meer een belangrijk aandeel bij het invoeren van cao’s, die midden jaren vijftig nog niet bestonden. Dat geldt ook voor de totstandkoming van een behoorlijk rijtijdenbesluit, waar hij zich sterk voor maakte.
In 1971 werd hij voorzitter van de bedrijfsgroep wegvervoer van de Vervoersbond NVV. Twee jaar later, in 1973, werd hij gekozen tot voorzitter van deze bond. Barendregt heeft een grote bijdrage gehad in de de samenbundeling van de Vervoersbonden van NVV en NKV. Bij de oprichting van de Vervoersfederatie NVV/NKV in 1974 werd hij benoemd tot vicevoorzitter.
Ook internationaal behartigde Barendregt de belangen van werknemers in de vervoerssector binnen de Internationale Federatie van Transportarbeidersbonden en het Comité van Vervoersvakorganisaties bij de toenmalige EEG.
Naast zijn vakbondsleven was Barendregt ook politiek actief. Hij was van 1953 tot 1970 lid van de gemeenteraad in Vlaardingen voor de PvdA en van 1965 tot 1974 fractievoorzitter van die partij in de Rijnmondraad.
Hij stond bekend als een man die geen werk schuwde. Hoewel hem al enige tijd was aangeraden het wat rustiger aan te doen, bleef hij bergen werk verzetten. Hij vond zijn werk belangrijker dan zijn gezondheid. In 1978 stierf Siem Barendregt in het harnas.