De interviews waren vaak spraakmakend. Bibeb was in staat zo eigen met haar gasten te worden, dat deze uitspraken deden waarmee ze later vaak in een lastig parket kwamen. In mijn boekenkast staan drie boeken van Bibeb met gebundelde interviews.
Na haar overlijden las ik er weer eens in. Toen kwam ik twee namen tegen die ook wat met de vakbeweging te maken hadden: Henk Vredeling en Jaap Boersma. Nu wist ik wel dat Boersma van uit het CNV kwam, maar niet dat Vredeling van 1950 tot 1956 als sociaaleconomisch adviseur bij de Algemene Landarbeiders Bond gewerkt heeft. Volgens mij is dit bij velen niet bekend. Toch zegt Vredeling als minister van Defensie in het kabinet Den Uyl in dat interview met Bibeb uit augustus 1974, dat hij door de vakbeweging gevormd is.
Hij zegt daar ook dat hij redelijk uit de voeten kan met de toch wat radicale Vereniging voor Dienstplichtige Militairen. En dat hij het liefst als arbeidscommissaris bij Unilever zou werken en dan de grootste staking in Europa organiseren. Nu betwijfel ik of de vakbeweging daar op zat te wachten.
In hetzelfde kabinet als Vredeling zat ook Jaap Boersma als minister van Sociale Zaken. Boersma was in 1952 begonnen als economisch beleidsmedewerker bij het CNV. Ook hij zei tegen Bibeb in een interview van september 1976: "ik ben een vakbondsjongen, mijn hele denken is door de vakbeweging gevoed, mijn benadering van de problemen is erdoor bepaald."
De politieke partijen van toen haalden meer dan nu hun kader uit de maatschappelijke organisaties. En de organisaties hadden zo directe beïnvloeding op de politieke besluitvorming. Toen Boersma in 1964 Kamerlid werd voor de Anti Revolutionaire Partij combineerde hij dat met zijn werk bij het CNV. Toen nog heel gebruikelijk.
Vanuit de gedachte van het CNV stemde Boersma begin 1971 tegen een loonmaatregel die nota bene door oud-collega en toen minister van Sociale Zaken Bauke Roolvink werd ingesteld, nadat een gesprek met de Stichting van de Arbeid over de lonen was mislukt. De voorstemmers wonnen en zo was er de loonmaatregel. Het ging er in feite om dat de lonen niet met 12 procent mochten stijgen en dat 10,5 procent het maximum was.
Boersma haalde zijn gram, want toen hij later dat jaar minister van Sociale Zaken werd in het kabinet-Biesheuvel trok hij subiet de loonmaatregel in. Dat ministerschap was ook het einde van het dienstverband met CNV na 18 jaar. Boersma werd ook minister van Sociale Zaken in het kabinet-Den Uyl. En eenmaal los van het CNV paste hij in die jaren drie maal een loonmaatregel toe. Boersma vond altijd al wel dat onder bepaalde omstandigheden de overheid mocht ingrijpen.
Aan Bibeb vertouwt hij toe dat hij na zijn ministerschap wel terug zou willen naar het CNV, maar dat wel moeilijk zou zijn na die loonmaatregelen. Nu denk ik zelf anno 2010 dat dit nog wel had gekund. En als het was gebeurd, had het best anders met het CNV kunnen gaan, want Boersma voelde wel wat voor een grote federatie. Maar Boersma deed in dat interview ook uitspraken over het niet rechtvaardig zijn van God en dat pornografie op een bepaalde manier aanvaardbaar was. En die gedachten zouden in 1975 voor het CNV zeker een brug te ver geweest zijn.
Gijs Wildeman